Laura’s vakantie column

Laura’s vakantie column

Lief publiek…jullie zijn nu geen publiek want jullie hebben vakantie net als ik. Toch spreek ik jullie even zo aan omdat ik daar gelukkig van word. Ik mis jullie een beetje. Werk me altijd helemaal over de kop gedurende het seizoen en heb dan lange wat ontwrichtende vakanties waarin ik me na een maand “leuke” dingen doen ga afvragen waarom ik eigenlijk leef, of ik wel een goed mens ben, wat “leuke dingen doen” eigenlijk betekent en meer van dit soort niet al te ontspannende vragen.
Ik ga na een maand ijsjes, zon, zand tussen mijn tenen en allerlei afspraken met lieve mensen die ik te weinig liefde geef de rest van het jaar, verlangen naar een donkere zaal…een lamp op mijn hoofd en de concentratie en de noodzaak “to make sense of it all”. Na een maand kom ik bij mijn diepe behoefte om de wereld even op pauze te zetten en mij terug te trekken met jullie in een theater en net iets langer te mogen denken, iets zachter te mogen praten, iets intiemer te mogen zwijgen en wat te mogen ademen en kuchen met elkaar. Het doet een beetje pijn deze behoefte, omdat hij nu niet een twee drie bevredigd kan worden maar “absence makes te heart grow fonder” (weer Engels…ik hang te veel in het buitenland!) en elke seconde dat ik nu naar mijn werk verlang zal een veertje zijn aan de vleugels die ik straks krijg als ik weer “mag”.

Voor het zo ver is ga ik eerst naar Birma, omdat ik wil weten hoe het is in een land waar vrijheid en democratie heel kostbaar want afwezig zijn en omdat ik wil spreken met mensen die moeten zwijgen omdat ze anders in het gevang worden gegooid. Omdat ik weet dat er nu in Birma kleine stralen hoop gloren en omdat ik daar getuige van wil zijn. Omdat ik leef in een land waar “vrijheid van meningsuiting” volledig doorgeslagen is en waar niemand echt een mening heeft behalve dat je FUCKING alles moet mogen zeggen wat je denkt, vindt, maar voornamelijk ook wat je VOELT… Omdat ik fan ben van Ang San Suu Kyi, omdat zij dapper is, grappig, knap en omdat zij de stalen vlinder wordt genoemd. Omdat ik geloof dat zij mij en misschien wel ons kan inspireren dapperder, krachtiger en zachter te zijn dan wij denken te kunnen. Omdat Wim Kan in Birma in een kamp gezeten heeft en omdat ik hem als inspiratie bron gebruik voor mijn show met oud en nieuw. En omdat ik heb begrepen dat Birma heel mooi is en dat er lieve mensen wonen daar.

Eerst ga ik mediteren. Waarom ik dat doe? Daarvoor kan ik geen lijst geven. Die lijst zit in mijn lijf en niet op mijn toetsenbord. Daarvoor ga ik heel veel lezen over Birma om goed geïnformeerd te zijn. Dus dan weten jullie dat. Ik mis jullie en ben veertjes, steentjes en woorden aan het verzamelen om aan jullie te tonen als we elkaar weer zien!

Andere berichten

Nieuwsbrief