Publicatie over De Nieuwe Laura

Een zoektocht, met de nodige omwegen en doodlopende weggetjes, naar de waarde van theater. Die zit hem volgens haar in eerlijkheid

Laura van Dolron nodigt 'enge recensenten' uit voor haar nieuwe, kleinschalige cabaretvoorstelling

De premièreweek in theater Frascati in Amsterdam was nu eenmaal al geboekt en the- atermaker Laura van Dolron is niet iemand om bij de pakken neer te gaan zitten. Lock- down of niet, ze moest en zou gewoon haar nieuwe solo spelen. Er zat weinig anders meer op: een-op-eenvoorstellingen dan maar, voor mensen met een essentieel beroep, die mogen gaan en staan waar ze willen tijdens de lockdown.

Dus nodigde ze journalisten uit. Slim bedacht natuurlijk, want deze mensen konden ook nog weleens handig zijn voor de publiciteit. Niet zomaar journalisten trouwens, maar theaterrecensenten, die, geloof het of niet, tijdens deze lockdown dus ook essentieel zijn.

Volgens dezelfde officiële regels zijn theatermakers juist allesbehalve essentieel. Is dat een omgekeerde wereld? Van Dolron was hier nog niet uit en greep deze monoloog aan om te onderzoeken hoe waardevol en cruciaal dat geliefde theater van haar nou werkelijk is. Kan deze wereld echt zonder theater?

Dus daar zat ik dan, tegenover Laura van Dolron, die de afgelopen twintig jaar furore maakte met haar geheel eigen ‘stand-upfilosofievoorstellingen’. Op een ruime afstand naast me zat theaterjournalist Marijn Lems, van NRC en Theaterkrant. Door de overweldigende respons die Van Dolron kreeg, besloot ze om de hele week tweemaal daags voor twee mensen tegelijk te spelen. Helemaal legaal allemaal, verzekerde het theater ons. We waren immers toch allemaal professionals, op uitnodiging langsgekomen, voor een professioneel middagje theater?

Van Dolron heette ons vriendelijk welkom en erkende meteen het ongemak dat we alle drie voelden. ‘Van alle gasten leken jullie twee me het engst om voor te spelen. Dus daarom heb ik jullie bij elkaar gezet. Dan ben ik er in één keer vanaf.’ Altijd leuk om te horen.

Toen begon ze gewoon. En vrijwel meteen was alles weer bij het oude. Wat een verademing, om na ruim twee maanden afwezigheid weer in het donker van een theaterzaal te zitten. Om een echt levend mens te zien spelen. Om haar schoenen te horen piepen op de grond. Om soms naar haar afgezakte sokjes te kijken en niet naar datgene wat een cameraman toevallig interessant vindt.

Vooral om aangekeken te worden. Dat is wat geen livestream, hoe technisch vernuftig ook, kan bewerkstelligen. Het gevoel – warm, nabij, beetje ongemakkelijk – van twee ogen die je vanaf het podium aankijken. En er wordt veel aangekeken in een voorstelling waar je een van de twee toeschouwers bent. Dat is fijn, maar ook afleidend. Soms betrapte ik me erop dat ik de draad van haar verhaal was verloren.

Van Dolrons verhaal is dan ook geen stellig betoog. Het is een zoektocht, met de nodige omwegen en doodlopende weggetjes, naar de waarde van theater. Die zit hem volgens haar in eerlijkheid. Ze vertelt over de verschillende tussen theater-Laura en privé- Laura. Waarom is de laatste zo perfectionistisch en kan ze niet tegen kritiek? En waarom kan die eerste dat wel (knipoog naar de twee recensenten)? Ze vertelt over haar relatietherapie (‘Kan ik iedereen aanraden’), haar dochters en hoe die nog onbevangen in het leven staan en, heel vermakelijk, over een tweetal rijke witte mannen, cabare- tiers allebei, die haar afzonderlijk hebben gemansplaind hoe het nu echt zit met dat theater.

Van een van de twee – oké, het was Freek de Jonge – krijgt ze te horen dat ze ‘te onnadrukkelijk’ is op het podium. Niet stellig en retorisch genoeg. Freek had natuurlijk niet door dat dat precies haar bedoeling is. Hoe kun je eerlijk zijn op een podium als je niet eerlijk bent over je eigen fouten en twijfels? Hoe kan theater waarde hebben als je alleen maar staat te brullen en de echte, enge wereld niet binnenlaat?

En daar zaten ze hoor, de enge recensenten. Verrassing: het werd uiteindelijk heel aangenaam.

Van Dolrons zoektocht naar de essentie van theater is misschien niet heel opzienbarend, maar door de vele, mooie anekdoten die ze vertelt, wel hartverwarmend. En dat is precies wat twee man publiek nu nodig hebben. Of straks, zodra het kan, dertig man, of hoeveel er dan ook per avond naar een theater mogen afreizen om even door Laura van Dolron te worden aangekeken.

De nieuwe Laura, 18/2, Frascati, Amsterdam. Te zien voor publiek (onder voorbehoud) t/m zomer 2021.

Meer over "De Nieuwe Laura"

  • e-tcetera.be – Plaats ruimen voor het ‘en’

    ‘Op zoek naar een beetje eigenliefde, een beetje zelfvervulling. Op zoek naar vergeving, naar mildheid.’ 

    Lees hier de recensie online

    Lees verder

  • Recensie: De Standaard – ‘Voor iedereen die pijn lijdt’

    ‘Laura van Dolron toch de vrouw is die meer dan eender welke comedian of cabaretier met beide voeten in de complexe werkelijkheid staat. Daar is volgens haar alles even belangrijk, van de kleinste gebaren en fijnste gevoelens.’

    Lees hier de recensie in De Standaard

     

     

    Lees verder

  • KnackFocus: ‘De wereld zachter maken, is haar missie’

    Deze enge journalist is altijd benieuwd naar vers werk van de eigenzinnige, bloedeerlijke Laura van Dolron die in haar theaterwerk haar leven tegen het licht van enkele spots houdt en er vermakelijke en rakende inzichten in herkent waar elk mens wat mee kan.’ 

    ‘Het theater dat van Dolron brengt, is een genre op zich. Speciaal ontworpen decors, kostuums, meesterlijke belichting of een imposant fictief verhaal: je hoeft er niet naar te zoeken. Zij gebruikt haar leven als springplank om het over het leven te hebben.’ 

    ‘Ze staat op de planken in de kleren die ze die dag wil dragen, met de thee die ze op dat moment wil drinken en legt, kwetsbaar eerlijk, via haar eigen leven , haar vinger op de wonde van de buitenwereld waar vrouwen het slachtoffer zijn van besparende mannen, waar mensen hun pijn trachten te negeren in de plaats van er even rustig bij stil te staan, waar angst te fel en vriendelijkheid te weinig regeert. ‘

    Lees hier de recensie op KnackFocus.be

    Of lees de recensie hier als PDF op onze website

     

    Lees verder

  • Het Parool – Nieuwe Laura biedt intieme pauzeplek

    Ze geeft persoonlijke aandacht, aan ons, de toeschouwers en aan de uitzonderlijke mensen waar Van Dolron emotioneel over praat. Zoals de man die een drugsverslaving had en die ze betrok bij een eerdere voorstelling, bijvoorbeeld. Die ‘echte’ mensen, die heeft het theater nodig, zegt zij.

    Lees hier de hele recensie in Het Parool

    of lees hier de PDF op op onze website

    Lees verder

  • Met het Oog op Morgen

    Laura van Dolron speelde haar nieuwe voorstelling alvast voor één recensent per dag

    Theatermaker Laura van Dolron beleefde afgelopen week de première van haar stuk ‘De Nieuwe Laura’. Ze mocht voor slechts twee mensen per keer spelen, en legt vanavond uit waarom ze dat dan toch wilde.

    Luister hier het fragment waar Coen Verbraak Laura interviewt

    Lees verder

  • ‘Ongemeen scherp geformuleerde en genereuze observaties.’

    Theaterkrant over ‘De Nieuwe Laura’: “De kleine bezetting past Van Dolron als geen ander. Ook nu is ze meester in het spelen met de regels van het spel, besteedt ze veel aandacht aan de gevoeligheid van het moment en laat ze de spanning over de paradoxale natuur van haar optreden openlijk toe.”

    Lees hier de hele recensie

    Lees verder

  • Trouw- Laura van Dolron staat voor een éénkoppig publiek ★★★★

    Trouw over ‘De Nieuwe Laura’….Thema van de performance is de verhouding tussen theater en de wereld erbuiten. Via ogenschijnlijk lukrake anekdotes over optredens in tbs-klinieken, kritiek van collega’s of gedachten over een begrip als less is more. De manier waarop deze Laura het verschil tussen ‘Laura-werk en Laura-privé’ bepeinst, maakt je des te meer bewust van elkaar, ­elkaars relatie en professie. Het in onafgemaakte zinnetjes praten, het langs de neus weg van de ene naar de volgende associatie verspringen, wekt de indruk dat ze improviseert. Toch is de tekst volledig uitgeschreven. Dat is het knappe van haar presentatie.

    Achteloos tot doordenkertjes over eigen werk en privé

    De Nieuwe Laura is tevens een terugblik. Vaak gebracht als een haarzelf verrassend inzicht in eerdere ervaringen. Zo verleidt Van Dolron jouw brein haast achteloos tot doordenkertjes over eigen werk en privé. En zo wordt het alleen-zijn zomaar een samenzijn. Die gewaarwording zal de toekomstige toeschouwer op de theatertour, zodra dat weer mag, missen. Het fysieke samen zal dat vergoeden.”

    Lees hier de de hele recensie

    Lees verder

  • Hou je in, wees professioneel

    Ik prijs me gelukkig met de anderhalvemetermaatregel, anders was het denkbaar dat ik Van Dolron in de armen zou vliegen – en ik ken haar niet eens persoonlijk. En er is nog iets, ik moet vaak huilen van haar shows. Dat moet nu niet gebeuren, dat is gênant als je een one-woman bent. 

    Lees hier de column van Joyce Roodnat in NRC

     

    Lees verder

Nieuwsbrief