Bedankt voor jullie voorstelling gisteren! Ik heb er enorm van genoten! Het was heerlijk om het van zo dichtbij te mogen meemaken en het samenhorigheidsgevoel te mogen voelen! Bedankt voor jouw gedachten en weten met ons te delen! Het allerbeste!
Vandaag in Gouda jullie voorstelling met grote instemming gevolgd. Wat ons inderdaad rest is geloof, hoop en liefde en van deze drie de liefde het meest. Paulus schreef dat al. Wat een prachtige fijnzinnige boodschap die jullie ons hebben meegegeven. Dank. Veel dank.
Vol ontroering heb ik zitten luisteren naar je preek vanochtend. Ik was er erg door geraakt. Ik durfde je niet goed aan te spreken, maar wilde je toch nog bedanken. Dus nogmaals: dankje, Laura!
Van het dappere meisje met de bril en het meisjeshandschrift.
Sartre behoort tot mijn erfgoed (ik ben Frans geboren), en ik ben oprecht verrast dat zijn invloed zo ver over de grenzen reikt, zeker na zo veel jaren. En dan hem te confronteren met zijn “erfenis”. Dat is behoorlijk fijzinnig. Wat zou Sartre daadwerkelijk zeggen als hij nu ineens weer in ons midden stond? Misschien eerder ” Zie je wel” dan “Sorry”. Hoewel ik je in staat acht hem te laten bijdraaien. Dank hiervoor, ik heb nog een glimlach op mijn gezicht.
Parel! Dat ben jij. Ze zeggen wel eens ‘geen parels voor de zwijnen’. Daar ben ik het niet mee eens en jij gelukkig ook niet. Jij geeft je parels kado en iedereen zal ze op zijn of haar manier ontvangen. Bij mij komen ze in ieder geval recht binnen en het steunt me enorm dat jij zo openlijk kwetsbaar durft te zijn en pleitbezorger bent van kwetsbaarheid, schoonheid etc. Mijn vriendin en ik hebben genoten gisteren van Sartre zegt sorry in Wormer. Ook complimenten aan Steve Aernouts, die ook geweldig was!!!
Met ogenschijnlijk gemak en gepassioneerde nonchalance biedt Sartre zijn excuses aan “het zwarte gat” , tussen aanhalingstekens. En natuurlijk is hard weglopen veel fijner dan naderen, Laura. De hersens zijn gekraakt, het stof is eraf geblazen. Ik wil jullie heel hartelijk danken voor deze mooie avond in Groene Engel in Oss
Service club Quota Zeist (vrouwenserviceclub) wil avond organiseren voor leden en genodigden om geld in te zamelen voor ons project. Is het mogelijk dat een optreden kan worden afgesproken? Welke kosten zijn daaraan verbonden?
Dag Laura, eergisteren naar je laatste voorstelling in Antwerpen geweest. Je eerlijkheid heeft me tot tranens toe bewogen. Bedankt daarvoor. Het nodigt de mensen in je publiek uit om zich ook zo kwetsbaar, eerlijk en puur te durven tonen. Het zaait wel verwarring, en dat is een mooie toestand om nieuwe dingen (over jezelf) te ontdekken. Je hebt ook mij geïnspireerd. Bent benieuwd naar je ‘Sartre’. Tot binnenkort dus…
Gisteren (27/12) de oudejaarsconference 2012 van Laura bijgewoond in Den Haag. Wederom een sterke voorstelling. Omdat zij kwetsbaarheid en weerbaarheid op unieke wijze weet te combineren ontstaat een spanning die de toeschouwer van begin tot eind pakt.
Oudejaars conference gezien (late voorstelling in NT gebouw). Gelukkig een keer een voorstelling die niet grof is en voldoende stof tot nadenken biedt. We komen zeker terug voor Sartre.
dag laura
19 dec echt een prachtige theateravond door jou in ins blau/leiden, je hebt echt een heel goede vorm voor jezelf gevonden!
als ik voor de try out toch iets mag zeggen: smoking is prima maar zorg dattie perfect zit zowel broek als jasje; en in elk geval géén bruine laarzen eronder: zwart en glim voor de pumps, veel succes en tot de volgende keer
Lieve Laura, gisteravond heb ik je gezien in de Verkadefabriek met de oudejaarsconference die duidelijk bij veel mensen verwarring teweeg bracht. Door jouw kwetsbare kant te laten zien en de maskers af te zetten kwam ik ook bij die verwarring, mijn eigen kwetsbaarheid, onvolmaaktheid. Wat fijn, dankjewel daarvoor. het leuke van verwarring is dat als je ernaar durft te kijken je een seconde van het inzicht af zit. Jammer dat ik je na afloop wel heb aangesproken maar niet even heb omhelst. Bij deze dus. Prachtige voorstelling !
bij toeval zie ik de herhaling van kunststof en zie jou en Koos P aan tafel zitten. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit van je gehoord; maar dat ligt meer aan mij dan aan jou. Wat me ‘greep’ was je opmerking over Jozef van de Berg. ‘ooit’ heb ik een voorstelling van hem bijgewoond, wat bijzonder veel indruk op mij maakte; maar vrij snel daarna verdween hij uit beeld. Jij weet meer van hem? Ik zou om die reden graag contact met je hebben.
enkele weken geleden zag ik jouw voorstelling in het kaaitheater in brussel. een paar dagen erna zag ik een tentoonstelling over romy schneider. je lijkt een beetje op haar. waarvoor ik hier typ, ik vond het een lastige voorstelling, het waren er 2. de eerste over iemand moet het doen irriteerde me soms echt. omdat het niet duidelijk is in hoeverre je speelt. ben je echt met het vliegtuig naar tibet gegaan? dan vind ik niet dat je jezelf erover schuldig moet voelen. je hebt gewoon een keuze gemaakt die niet ecologisch is maar daardoor ben je geen slecht mens. of over sojamelk hoef je je ook niet te schamen. toevallig had ik een vriend meegenomen die zich vaak nihilistisch kan opstellen. toen je vertelde over het feestje dat idealisten de losers zijn en nihilisten de geile bokken, keek ik zijn kant uit. hij lag te slapen.
ik had het gevoel dat je soms wat zelfmedelijden had? en daarom vind ik het eerlijk gezegd wat verontrustend dat er zoveel mensen zijn die het fantastisch vonden. of is dat net de bedoeling?
ik wil je hiermee niet kwetsen want waarschijnlijk verwar ik jouw personage met echte personen. waardoor ik er waarschijnlijk helemaal ingeluisd ben haha. veel geluk met je verdere voorstellingen. groetjes annabel
Dag Laura,
Ik wilde eigenlijk graag naar “Sartre zegt sorry” gaan kijken. Ik vind namelijk ook dat Sartre hoognodig eens sorry mag zeggen. Ik wilde graag weten of jij dat voor ongeveer dezelfde redenen vindt, als ik. Maar goed, de voorstelling was reeds in de voorverkoop compleet uitverkocht, vandaar dan maar kaartjes gekocht voor “iemand moet het doen”. Ik had graag de moed gehad om uw hand te komen vasthouden, maar durfde dat toch niet. Doen sommige mensen dat? En hoe voelt u zich dan?
Dag Laura,
Ik had veel over je gehoord en gelezen. Ik ben er vanavond speciaal voor uit Nijmegen gekomen, en het was het meer dan waard! Indrukwekkende voorstelling, met stof tot nadenken. Dank !
Zaterdag avond 19 mei j.l. zag en hoorde ik je voorstel(ling) in Frascati: Iemand moet het doen.In de Griffioen j.l.januari voor het eerst Laura ontmoet:Wat nodig is. Het is inderdaad nodig wat je doet en je doet het. Eerlijk, weg van de buitenkant, een spiegel wordt ons op een milde wijze voorgehouden, nieuwe ideeen gegeven.
A.s. woensdag weer naar Frascati, nu voor de sorry zeggende Sartre. Ik heb een dringende vraag. Kan jullie spreken langzamer gaan? Ik mis door het snelle spreken zoveel van wat jullie brengen. Mijn oren zijn niet zo gewillig meer, op de eerste rij zitten is absoluut nodig voor mij, maar dan nog blijkt dat ik veel mis.Ik wil zo graag niets missen van al dat nieuwe. Langzamer spreken zal zeker helpen, dan maar wat later naar huis. Veel liefs, Ybel.
Ik riep ooit, na je voorstelling “Wat nodig is”, hard door het applaus heen “Jullie zijn lief!”
Ik wil alleen maar zeggen dat ik het er nog warm van krijg als is er aan terugdenk, maar het nog steeds meen.
lieve laura
sinds ‘lieg ik soms’ heb ik bijna al je voorstellingen gezien en elke keer als ik je zie word ik weer evenveel geraakt. daarom kom ik ook steeds weer. zo goed als jij je voelt als je speelt, zo goed voel ik me als ik naar je luister, en daarna. ik zou zo graag je teksten lezen, of je voorstellingen thuis opnieuw kunnen zien op dvd, die je vast niet hebt. ook gisteravond weer, na ‘wat nodig is’. wat weer een heerlijke teksten. het voelt altijd overdreven om je na een voorstelling persoonlijk te vertellen hoe ik het vond. zo uniek ben ik niet, dat weet ik inmiddels, een illusie armer, heerlijk. toch wil ik het je graag laten weten (dan maar publiekelijk waar ik helemaal niet van houd). en wie weet kom ik er zo achter hoe ik je mooie woorden kan nalezen of zien. tot de volgende keer. Yvonne
Laura, wat wat dat weer een mooi stuk. Wat speelde die Ariane goed en ik herkende er zo Laura in. Je hebt iets moois geschreven en Ariane heeft het heel goed verwoord.Groet
Diepe dank aan Laura, Oscar en Steve: wat voelt het aanwezig zijn bij jullie avond toch o zo natuurlijk en verbonden ..alsof we dat al waren voordat we onze monologen begonnen te mompelen… merci (Seems? no not seems…it IS….)…constateerdegisterenavond in Antwerpen bij afloop met een glimlach dat mijn lichaam het liefst stil wilde blijven,maar dat mijn gedachten mij probeerde overtuigen om mijn respect te tonen via applaudiseren (het werd een half-om-half op de eerste rij, maar mijn hart geeft nog steeds een staande ovatie)
Liefs Manon
Beste laura,
ik vind het zo fijn dat je precies maakt wat er nu nodig is, in ieder geval wat ik nodig heb. je spreekt mijn angsten en twijfels uit over het leven en ook waar ik tegen beter weten nog in geloof: dat het allemaal toch nog zin heeft dat we er zijn. haha! de verdwaalde mens vindt zichzelf een beetje terug bij jou.
dat is toch het mooiste wat je kunt geven met kunst!
Ik ben Yves uit Antwerpen. We ontmoetten elkaar gisteren even na de voorstelling van Sartre zegt sorry in de Arenberg. Al waar ik onder zware invloed van jouw mooie en vooral ware woorden, en een korte nacht in een woelige tijd, jou om de tekst van het stuk vroeg. Ik moest je schrijven, zei je. Bij deze. Ik ben niet zo bondig. Ik heb geen twitter. Beeld je ook maar veel handgebaren in.
Het gebeurt niet vaak dat ik de moed heb om na een voorstelling de makers te feliciteren, al weet ik hoe hartverwarmend complimenten van vreemden kunnen zijn. Je zei in het stuk dat we geen stappen terug moeten nemen, maar juist dichter bij elkaar moeten komen. Het gebeurt ook niet vaak dat ik door een toneelstuk tot tranen toe bewogen wordt. Sterker nog, ik kan me eigenlijk niet herinneren ooit eerder tijdens een toneelstuk gehuild te hebben. Dat was tijdens het stuk waarin je tegelijkertijd het huwelijk deconstrueerde en tegelijkertijd er voor wilde gaan. Tevergeefs. Ik kan me tijdens een toneelstuk, hoe briljant ik ook dit vind, nooit volledig op enkel het stuk concentreren. Tijdens dat stuk beeldde ik me in dat ik die monoloog als toespraak op mijn huwelijk zou vertellen. Dat lijkt me een mooi plan. Ik zal je uitnodigen.
Ik behoor net als jij tot wat men het idealistische type noemt. Ik heb nooit erg van die term ‘idealisme’ of ‘engagement’ gehouden. Het doet me denken aan missionarissen. Tegelijkertijd impliceert het alsof het gewoon een gevoel of bezigheid is die wat evenwaardig is aan kleiduifschieten. Zoals elke familie zijn zatte oom heeft, heeft elke familie vast zijn sympathieke utopist, een goedgelovige.
Als iemand zegt dat hij of zij niet met politiek bezig is, dan is dat hetzelfde alsof ie beweert dat ie nooit naar toilet gaat. Al besef ik dat constipatie een wijd verspreid euvel is. Desalniettemin, vind ik en ik vind dat niet alleen, dat onze menselijke persoonlijkheid zo veel verder dan produceren en consumeren. Ik geloof in het beeld van een complete mens. Een beeld dat niet kan herleid worden tot arbeid en de dingen die hij bezit. De mens is meer dan een homo economicus maar ook iemand die ieder facet van zijn mens-zijn moet kunnen ontplooien. Intellectueel, cultureel, artistiek, sociaal, politiek, enzovoort enzoverder. Als de mens wordt herleid tot werk, zoals vandaag gebeurt, is hij eigenlijk geen mens meer.
Maar ja in tijden waar aanhalingstekens het grote verhaal zijn, is politiek niet het onderwerp waarmee je scoort op feestjes. Tenzij om alles af te breken. Anders ben je een utopist.
Zo werden ook degenen die vroeger voor gelijke burgerrechten, algemeen stemrecht voor mannnen en vrouwen, pensioenen, afschaffing van kinderarbeid, 8h werkdagen of een verenigd Europa zonder oorlog streefden, ook wat zuchtend bekeken. Voor de zelfverklaarde realisten van toen waren zij ook naïevelingen of utopisten.
Ken je het boek de ééndimensionele mens van Marcuse? Dat was in de jaren 1960 vrij invloedrijk. Volgens hem wordt de maatschappelijke orde niet meer door de arbeidersklasse gecontesteerd. De meerderheid van de mensen leeft in relatieve welstand. De behoeften zouden volledig door het kapitalisme bepaald en dus ingevuld worden. Zijn driften worden ingevuld door massa(status)consumptie. In de jaren 1960 waren dat dan de auto en televisie, nu zijn dat diensten op de markt die zich juist tegen het loutere materialisme kanten in de vorm van culinaire geneugten, wellnessweekendjes door trendwatchers met te dure brillen, de ervaringeconomie wordt genoemd. Terwijl geluk toch iets is dat onverwacht komt als bijproduct van iets anders en vrijheid iets anders is dan onbeperkte keuzestress.
Zolang de grote meerderheid vervreemd blijft van de doelstellingen en regeling van zijn werk, van waar zijn voedsel vandaan komt, van de natuur, van zijn medemensen, zullen alle zelfhulpboeken tevergeefs zijn, vrees ik. Want Marcuse hangt een wat rooskleurig beeld op van de westerse overvloedeconomieën. Ik denk dat er wél heel veel mensen fundamenteel ontevreden zijn met de gang van zaken. Vele mensen kunnen het zelf gewoon helemaal niet meer aan. Het probleem is dat mensen zich gewoon geen ‘andere wereld’ meer kunnen inbeelden en het daarom maar allemaal tot persoonlijke verantwoordelijkheid herleiden of de schuld op de moslims, de Walen, de Grieken of de babyboomers willen steken. Daarom knikte ik zeer hard toen Sartre zei dat iedereen zich politiek moeten engageren, i.p.v. op de bank bij psychiaters te liggen. Wie zegt dat er geen grote verhalen meer zijn, beperkt zich tot een bijrol in de stationsroman van het neoliberalisme dat van de ander Ik heb dan ook , de hel wil maken. Ik heb veel geknikt gisteren.
Maar zie mij hier tegelijkertijd weer grote woorden verkondigen en tegelijkertijd soms wel bang te zijn als er ’s nachts een Marrokaan op me afstapt, vooral met mijn eigen navel bezig te zijn, soms met een boog rond zwervers lopen, schuldig voelen over vliegtuiguitstoot. Ook de zoöon politikon is één al contradictie.
Ik las op je website dat je Douglas Coupland, Bill Hicks,Woody Allen en Lars Von Trier tot je belangrijkste inspiratiebronnen rekent. Dat verklaart waarom ik zo veel geknikt heb gisteren. Ik zou zo dezelfde namen kunnen opnoemen. Zeker Douglas Coupland heeft me meer veranderd of beïnvloedt dan sommige van mijn dichte naasten en hij zegt toch net als jou, dat ons leven iets moet betekenen, een verhaal moet hebben. Verhalen van individuen die in een wereld vol aanhalingstekens waar de scheidingswereld tussen fictie en werkelijkheid vager wordt en onze emotionele levenswereld volledig is doordrongen van popcultuur. Hij is ook gewoon keigrappig. Net als jij trouwens.
Ik besef dat ik hier eigenlijk weer veel te veel omwegen gebruik om te vragen of ik de tekst van Sartre zegt Sorry mag lezen. Ik kijk er erg naar uit om je weer te zien in de Arenberg in april. Dan hoop ik ook dat we langer kunnen praten. Veel succes met je volgende voorstellingen.
Ondertussen zal ik de laatste regel van Abbey Road in gedachten houden.
Had tot een maand geleden nog nooit van je gehoord. Twee voorstellingen verder – ‘Wat nodig is’ en de Oudejaarsconference heb ik het gevoel dat ik je al jaren ken. Op zoek naar die laag onder de snelheid van alle dag – dat wat blijft, de tijdgeest die langzaam transformeert. Dank je wel voor je prachtige voorstellingen.
Ach Laura, ik was, toen jij klein was en ook later toen je in Maastricht was, een vriendin van je grootmoeder, die je leven zo intensief volgde en daarvan verslag deed aan haar vriendinnen. Ik heb geen voorstelling van je gezien, maar volg je successen in de pers. Steeds denk ik weer: “Wat zou Aadje trots op haar kleindochter geweest zijn! Wat jammer dat ze deze grote successen niet meer heeft beleefd”
Een beetje raar, omdat dit zo in het openbaar te schrijven, maar ik weet niet, hoe je anders te bereiken.
Ga moedig voort
Lies
Beste Laura,
Ik heb veel voorstellingen van jou gezien; en vond ze allemaal bijzonder, maar ben er al weer veel van vergeten. Ik vroeg me af hoe dit komt en realiseer me dat ik bij jouw voorstellingen (een) plaatje(s)mis als kapstok voor mijn herinneringen (zoals in het Geheugenpaleis; Joshua Foer). De discipline uit ‘Wat nodig is’ probeer ik nu dus maar vast te houden…
Beste Laura,
Zou je gelegenheid en zin hebben een keer op te treden in de IJ-salon? We zouden graag een performance van je hebben op zaterdagmiddag 20 januari 2013, ja, tweeduizenddertien. De IJ-salon is een initiatief van de aanvoerder van de altviolen van het Concertgebouworkest in het Muziekgebouw aan ‘t IJ. De concerten worden goed bezocht. Mijn taak is het voor een dramatisch moment te zorgen in het concert, dat vaak belicht wordt door Gé Wegmans. Wij wilden jou vragen en toen bleek dat je al eerder door iuemand van het orkest was gestrikt. Ik ben zo opdringerig omdat ik, als je ja zegt, het graag in de seizoensfolder wil hebben. Zou je me willen bellen of mailen= alph@xs4all.nl of 06 51 45 40 45.Bij voorbaat dank voor de moeite, Een hartelijke groet van Carel Alphenaar
Na de eerste voorstelling van Laura (was dat: Iemand moet het doen?) was ik geheel verkocht. Dat bleef zo na Sartre zegt sorry. Afgezet tegen deze hoge verwachting viel Wat nodig is mij een beetje tegen Voor mij als nuchtere bijna tachtigjarige had het een te hoog “je bent goed zoals je bent”-gehalte.
Maar…
Ik vond vanavond in Tilburg een geweldige voorstelling; ingetogen en rustgevend Nederlandstalig toneel, echt een unicum. Aanrader. Bedankt voor deze zeer prettige ontspannende ervaring vanavond. Ga zo door, Hans
Had jullie graag individueel een mailtje gestuurd, maar op deze manier komt het ook wel door.
Gisteren heb ik jullie samen in Frascati gezien. Het was alsof er twee spiegels op het podium stonden (en ik ben vast niet de enige die dit denkt). Ik ben nog nooit zo positief geconfronteerd als gisteren. Dank!
Loop nog steeds met een sereen gevoel in mijn lichaam en een lichte grijns op mijn gezicht.
Kom snel naar de achterhoek! Dan kom ik zeker kijken!
Gisteren in Eekloo. bedankt, ik was ontroerd.
het herhalen van die laatste zin vond ik sterk en grandioos. En nu beginnen we eraan!
Clara
n.a.v. je intervieuw op radio klara:
weg van de liefde
voorbij elke horizon
dichter bij elkaar
Laura
Kom nog veel terug naar België.
We houden van je!
Bedankt voor jullie voorstelling gisteren! Ik heb er enorm van genoten! Het was heerlijk om het van zo dichtbij te mogen meemaken en het samenhorigheidsgevoel te mogen voelen! Bedankt voor jouw gedachten en weten met ons te delen! Het allerbeste!
Vandaag in Gouda jullie voorstelling met grote instemming gevolgd. Wat ons inderdaad rest is geloof, hoop en liefde en van deze drie de liefde het meest. Paulus schreef dat al. Wat een prachtige fijnzinnige boodschap die jullie ons hebben meegegeven. Dank. Veel dank.
Lieve Laura,
Vol ontroering heb ik zitten luisteren naar je preek vanochtend. Ik was er erg door geraakt. Ik durfde je niet goed aan te spreken, maar wilde je toch nog bedanken. Dus nogmaals: dankje, Laura!
Van het dappere meisje met de bril en het meisjeshandschrift.
Beste Laura,
Sartre behoort tot mijn erfgoed (ik ben Frans geboren), en ik ben oprecht verrast dat zijn invloed zo ver over de grenzen reikt, zeker na zo veel jaren. En dan hem te confronteren met zijn “erfenis”. Dat is behoorlijk fijzinnig. Wat zou Sartre daadwerkelijk zeggen als hij nu ineens weer in ons midden stond? Misschien eerder ” Zie je wel” dan “Sorry”. Hoewel ik je in staat acht hem te laten bijdraaien. Dank hiervoor, ik heb nog een glimlach op mijn gezicht.
Groet uit Haarlem
Parel! Dat ben jij. Ze zeggen wel eens ‘geen parels voor de zwijnen’. Daar ben ik het niet mee eens en jij gelukkig ook niet. Jij geeft je parels kado en iedereen zal ze op zijn of haar manier ontvangen. Bij mij komen ze in ieder geval recht binnen en het steunt me enorm dat jij zo openlijk kwetsbaar durft te zijn en pleitbezorger bent van kwetsbaarheid, schoonheid etc. Mijn vriendin en ik hebben genoten gisteren van Sartre zegt sorry in Wormer. Ook complimenten aan Steve Aernouts, die ook geweldig was!!!
Met ogenschijnlijk gemak en gepassioneerde nonchalance biedt Sartre zijn excuses aan “het zwarte gat” , tussen aanhalingstekens. En natuurlijk is hard weglopen veel fijner dan naderen, Laura. De hersens zijn gekraakt, het stof is eraf geblazen. Ik wil jullie heel hartelijk danken voor deze mooie avond in Groene Engel in Oss
Ha Ginette, stuur aub even een mailtje via ‘contact’
Service club Quota Zeist (vrouwenserviceclub) wil avond organiseren voor leden en genodigden om geld in te zamelen voor ons project. Is het mogelijk dat een optreden kan worden afgesproken? Welke kosten zijn daaraan verbonden?
Met vriendelijke groet,
Ginette Snijders
Dag Laura, eergisteren naar je laatste voorstelling in Antwerpen geweest. Je eerlijkheid heeft me tot tranens toe bewogen. Bedankt daarvoor. Het nodigt de mensen in je publiek uit om zich ook zo kwetsbaar, eerlijk en puur te durven tonen. Het zaait wel verwarring, en dat is een mooie toestand om nieuwe dingen (over jezelf) te ontdekken. Je hebt ook mij geïnspireerd. Bent benieuwd naar je ‘Sartre’. Tot binnenkort dus…
Na haar voorstelling in Rotterdam ben ik verkocht; ze heeft er weer een nieuwe klant erbij.
Gisteren gefascineerd je mooie voorstelling in Frascati bijgewoond. Dank daarvoor!
Tja, een mysterie ontkleden zou een mysterie kunnen worden, maar helaas. De gelaagdheid is te dun geworden. Dag 2012.
Gisteren (27/12) de oudejaarsconference 2012 van Laura bijgewoond in Den Haag. Wederom een sterke voorstelling. Omdat zij kwetsbaarheid en weerbaarheid op unieke wijze weet te combineren ontstaat een spanning die de toeschouwer van begin tot eind pakt.
Oudejaars conference gezien (late voorstelling in NT gebouw). Gelukkig een keer een voorstelling die niet grof is en voldoende stof tot nadenken biedt. We komen zeker terug voor Sartre.
dag laura
19 dec echt een prachtige theateravond door jou in ins blau/leiden, je hebt echt een heel goede vorm voor jezelf gevonden!
als ik voor de try out toch iets mag zeggen: smoking is prima maar zorg dattie perfect zit zowel broek als jasje; en in elk geval géén bruine laarzen eronder: zwart en glim voor de pumps, veel succes en tot de volgende keer
Lieve Laura, gisteravond heb ik je gezien in de Verkadefabriek met de oudejaarsconference die duidelijk bij veel mensen verwarring teweeg bracht. Door jouw kwetsbare kant te laten zien en de maskers af te zetten kwam ik ook bij die verwarring, mijn eigen kwetsbaarheid, onvolmaaktheid. Wat fijn, dankjewel daarvoor. het leuke van verwarring is dat als je ernaar durft te kijken je een seconde van het inzicht af zit. Jammer dat ik je na afloop wel heb aangesproken maar niet even heb omhelst. Bij deze dus. Prachtige voorstelling !
Dag Laura,
bij toeval zie ik de herhaling van kunststof en zie jou en Koos P aan tafel zitten. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit van je gehoord; maar dat ligt meer aan mij dan aan jou. Wat me ‘greep’ was je opmerking over Jozef van de Berg. ‘ooit’ heb ik een voorstelling van hem bijgewoond, wat bijzonder veel indruk op mij maakte; maar vrij snel daarna verdween hij uit beeld. Jij weet meer van hem? Ik zou om die reden graag contact met je hebben.
Groet
Bob Koedijker
dag laura,
enkele weken geleden zag ik jouw voorstelling in het kaaitheater in brussel. een paar dagen erna zag ik een tentoonstelling over romy schneider. je lijkt een beetje op haar. waarvoor ik hier typ, ik vond het een lastige voorstelling, het waren er 2. de eerste over iemand moet het doen irriteerde me soms echt. omdat het niet duidelijk is in hoeverre je speelt. ben je echt met het vliegtuig naar tibet gegaan? dan vind ik niet dat je jezelf erover schuldig moet voelen. je hebt gewoon een keuze gemaakt die niet ecologisch is maar daardoor ben je geen slecht mens. of over sojamelk hoef je je ook niet te schamen. toevallig had ik een vriend meegenomen die zich vaak nihilistisch kan opstellen. toen je vertelde over het feestje dat idealisten de losers zijn en nihilisten de geile bokken, keek ik zijn kant uit. hij lag te slapen.
ik had het gevoel dat je soms wat zelfmedelijden had? en daarom vind ik het eerlijk gezegd wat verontrustend dat er zoveel mensen zijn die het fantastisch vonden. of is dat net de bedoeling?
ik wil je hiermee niet kwetsen want waarschijnlijk verwar ik jouw personage met echte personen. waardoor ik er waarschijnlijk helemaal ingeluisd ben haha. veel geluk met je verdere voorstellingen. groetjes annabel
Dag Laura,
Ik wilde eigenlijk graag naar “Sartre zegt sorry” gaan kijken. Ik vind namelijk ook dat Sartre hoognodig eens sorry mag zeggen. Ik wilde graag weten of jij dat voor ongeveer dezelfde redenen vindt, als ik. Maar goed, de voorstelling was reeds in de voorverkoop compleet uitverkocht, vandaar dan maar kaartjes gekocht voor “iemand moet het doen”. Ik had graag de moed gehad om uw hand te komen vasthouden, maar durfde dat toch niet. Doen sommige mensen dat? En hoe voelt u zich dan?
Groeten,
Ann
Dag Laura,
Ik had veel over je gehoord en gelezen. Ik ben er vanavond speciaal voor uit Nijmegen gekomen, en het was het meer dan waard! Indrukwekkende voorstelling, met stof tot nadenken. Dank !
Geraakt door ‘Wat nodig is”. Verliefd op jullie alle 3, maar dat is misschien weer iets te werelds uitgedrukt: )
Zaterdag avond 19 mei j.l. zag en hoorde ik je voorstel(ling) in Frascati: Iemand moet het doen.In de Griffioen j.l.januari voor het eerst Laura ontmoet:Wat nodig is. Het is inderdaad nodig wat je doet en je doet het. Eerlijk, weg van de buitenkant, een spiegel wordt ons op een milde wijze voorgehouden, nieuwe ideeen gegeven.
A.s. woensdag weer naar Frascati, nu voor de sorry zeggende Sartre. Ik heb een dringende vraag. Kan jullie spreken langzamer gaan? Ik mis door het snelle spreken zoveel van wat jullie brengen. Mijn oren zijn niet zo gewillig meer, op de eerste rij zitten is absoluut nodig voor mij, maar dan nog blijkt dat ik veel mis.Ik wil zo graag niets missen van al dat nieuwe. Langzamer spreken zal zeker helpen, dan maar wat later naar huis. Veel liefs, Ybel.
Ik riep ooit, na je voorstelling “Wat nodig is”, hard door het applaus heen “Jullie zijn lief!”
Ik wil alleen maar zeggen dat ik het er nog warm van krijg als is er aan terugdenk, maar het nog steeds meen.
Dank.
Hoi Laura,
Kan niet veel meer zeggen dan dat ik je stand up inspiration performance heb gezien en… het raakte me. Mooi.
Het beste!
lieve laura
sinds ‘lieg ik soms’ heb ik bijna al je voorstellingen gezien en elke keer als ik je zie word ik weer evenveel geraakt. daarom kom ik ook steeds weer. zo goed als jij je voelt als je speelt, zo goed voel ik me als ik naar je luister, en daarna. ik zou zo graag je teksten lezen, of je voorstellingen thuis opnieuw kunnen zien op dvd, die je vast niet hebt. ook gisteravond weer, na ‘wat nodig is’. wat weer een heerlijke teksten. het voelt altijd overdreven om je na een voorstelling persoonlijk te vertellen hoe ik het vond. zo uniek ben ik niet, dat weet ik inmiddels, een illusie armer, heerlijk. toch wil ik het je graag laten weten (dan maar publiekelijk waar ik helemaal niet van houd). en wie weet kom ik er zo achter hoe ik je mooie woorden kan nalezen of zien. tot de volgende keer. Yvonne
Laura, wat wat dat weer een mooi stuk. Wat speelde die Ariane goed en ik herkende er zo Laura in. Je hebt iets moois geschreven en Ariane heeft het heel goed verwoord.Groet
Diepe dank aan Laura, Oscar en Steve: wat voelt het aanwezig zijn bij jullie avond toch o zo natuurlijk en verbonden ..alsof we dat al waren voordat we onze monologen begonnen te mompelen… merci
(Seems? no not seems…it IS….)…constateerdegisterenavond in Antwerpen bij afloop met een glimlach dat mijn lichaam het liefst stil wilde blijven,maar dat mijn gedachten mij probeerde overtuigen om mijn respect te tonen via applaudiseren (het werd een half-om-half op de eerste rij, maar mijn hart geeft nog steeds een staande ovatie)
Liefs Manon
Beste laura,
ik vind het zo fijn dat je precies maakt wat er nu nodig is, in ieder geval wat ik nodig heb. je spreekt mijn angsten en twijfels uit over het leven en ook waar ik tegen beter weten nog in geloof: dat het allemaal toch nog zin heeft dat we er zijn. haha! de verdwaalde mens vindt zichzelf een beetje terug bij jou.
dat is toch het mooiste wat je kunt geven met kunst!
liefs Leen
“Wat nodig is”: de titel kan niet juister dan zo. Een mooie avond. Hat applaus had wat mij betreft óók stil mogen zijn….
Beste Laura,
Ik ben Yves uit Antwerpen. We ontmoetten elkaar gisteren even na de voorstelling van Sartre zegt sorry in de Arenberg. Al waar ik onder zware invloed van jouw mooie en vooral ware woorden, en een korte nacht in een woelige tijd, jou om de tekst van het stuk vroeg. Ik moest je schrijven, zei je. Bij deze. Ik ben niet zo bondig. Ik heb geen twitter. Beeld je ook maar veel handgebaren in.
Het gebeurt niet vaak dat ik de moed heb om na een voorstelling de makers te feliciteren, al weet ik hoe hartverwarmend complimenten van vreemden kunnen zijn. Je zei in het stuk dat we geen stappen terug moeten nemen, maar juist dichter bij elkaar moeten komen. Het gebeurt ook niet vaak dat ik door een toneelstuk tot tranen toe bewogen wordt. Sterker nog, ik kan me eigenlijk niet herinneren ooit eerder tijdens een toneelstuk gehuild te hebben. Dat was tijdens het stuk waarin je tegelijkertijd het huwelijk deconstrueerde en tegelijkertijd er voor wilde gaan. Tevergeefs. Ik kan me tijdens een toneelstuk, hoe briljant ik ook dit vind, nooit volledig op enkel het stuk concentreren. Tijdens dat stuk beeldde ik me in dat ik die monoloog als toespraak op mijn huwelijk zou vertellen. Dat lijkt me een mooi plan. Ik zal je uitnodigen.
Ik behoor net als jij tot wat men het idealistische type noemt. Ik heb nooit erg van die term ‘idealisme’ of ‘engagement’ gehouden. Het doet me denken aan missionarissen. Tegelijkertijd impliceert het alsof het gewoon een gevoel of bezigheid is die wat evenwaardig is aan kleiduifschieten. Zoals elke familie zijn zatte oom heeft, heeft elke familie vast zijn sympathieke utopist, een goedgelovige.
Als iemand zegt dat hij of zij niet met politiek bezig is, dan is dat hetzelfde alsof ie beweert dat ie nooit naar toilet gaat. Al besef ik dat constipatie een wijd verspreid euvel is. Desalniettemin, vind ik en ik vind dat niet alleen, dat onze menselijke persoonlijkheid zo veel verder dan produceren en consumeren. Ik geloof in het beeld van een complete mens. Een beeld dat niet kan herleid worden tot arbeid en de dingen die hij bezit. De mens is meer dan een homo economicus maar ook iemand die ieder facet van zijn mens-zijn moet kunnen ontplooien. Intellectueel, cultureel, artistiek, sociaal, politiek, enzovoort enzoverder. Als de mens wordt herleid tot werk, zoals vandaag gebeurt, is hij eigenlijk geen mens meer.
Maar ja in tijden waar aanhalingstekens het grote verhaal zijn, is politiek niet het onderwerp waarmee je scoort op feestjes. Tenzij om alles af te breken. Anders ben je een utopist.
Zo werden ook degenen die vroeger voor gelijke burgerrechten, algemeen stemrecht voor mannnen en vrouwen, pensioenen, afschaffing van kinderarbeid, 8h werkdagen of een verenigd Europa zonder oorlog streefden, ook wat zuchtend bekeken. Voor de zelfverklaarde realisten van toen waren zij ook naïevelingen of utopisten.
Ken je het boek de ééndimensionele mens van Marcuse? Dat was in de jaren 1960 vrij invloedrijk. Volgens hem wordt de maatschappelijke orde niet meer door de arbeidersklasse gecontesteerd. De meerderheid van de mensen leeft in relatieve welstand. De behoeften zouden volledig door het kapitalisme bepaald en dus ingevuld worden. Zijn driften worden ingevuld door massa(status)consumptie. In de jaren 1960 waren dat dan de auto en televisie, nu zijn dat diensten op de markt die zich juist tegen het loutere materialisme kanten in de vorm van culinaire geneugten, wellnessweekendjes door trendwatchers met te dure brillen, de ervaringeconomie wordt genoemd. Terwijl geluk toch iets is dat onverwacht komt als bijproduct van iets anders en vrijheid iets anders is dan onbeperkte keuzestress.
Zolang de grote meerderheid vervreemd blijft van de doelstellingen en regeling van zijn werk, van waar zijn voedsel vandaan komt, van de natuur, van zijn medemensen, zullen alle zelfhulpboeken tevergeefs zijn, vrees ik. Want Marcuse hangt een wat rooskleurig beeld op van de westerse overvloedeconomieën. Ik denk dat er wél heel veel mensen fundamenteel ontevreden zijn met de gang van zaken. Vele mensen kunnen het zelf gewoon helemaal niet meer aan. Het probleem is dat mensen zich gewoon geen ‘andere wereld’ meer kunnen inbeelden en het daarom maar allemaal tot persoonlijke verantwoordelijkheid herleiden of de schuld op de moslims, de Walen, de Grieken of de babyboomers willen steken. Daarom knikte ik zeer hard toen Sartre zei dat iedereen zich politiek moeten engageren, i.p.v. op de bank bij psychiaters te liggen. Wie zegt dat er geen grote verhalen meer zijn, beperkt zich tot een bijrol in de stationsroman van het neoliberalisme dat van de ander Ik heb dan ook , de hel wil maken. Ik heb veel geknikt gisteren.
Maar zie mij hier tegelijkertijd weer grote woorden verkondigen en tegelijkertijd soms wel bang te zijn als er ’s nachts een Marrokaan op me afstapt, vooral met mijn eigen navel bezig te zijn, soms met een boog rond zwervers lopen, schuldig voelen over vliegtuiguitstoot. Ook de zoöon politikon is één al contradictie.
Ik las op je website dat je Douglas Coupland, Bill Hicks,Woody Allen en Lars Von Trier tot je belangrijkste inspiratiebronnen rekent. Dat verklaart waarom ik zo veel geknikt heb gisteren. Ik zou zo dezelfde namen kunnen opnoemen. Zeker Douglas Coupland heeft me meer veranderd of beïnvloedt dan sommige van mijn dichte naasten en hij zegt toch net als jou, dat ons leven iets moet betekenen, een verhaal moet hebben. Verhalen van individuen die in een wereld vol aanhalingstekens waar de scheidingswereld tussen fictie en werkelijkheid vager wordt en onze emotionele levenswereld volledig is doordrongen van popcultuur. Hij is ook gewoon keigrappig. Net als jij trouwens.
Ik besef dat ik hier eigenlijk weer veel te veel omwegen gebruik om te vragen of ik de tekst van Sartre zegt Sorry mag lezen. Ik kijk er erg naar uit om je weer te zien in de Arenberg in april. Dan hoop ik ook dat we langer kunnen praten. Veel succes met je volgende voorstellingen.
Ondertussen zal ik de laatste regel van Abbey Road in gedachten houden.
Warme groeten, veel liefde, weinig afwijzingen,
Yves John P
Ik las dat je stand up filosoof bent. Wat een leuke term!
Had tot een maand geleden nog nooit van je gehoord. Twee voorstellingen verder – ‘Wat nodig is’ en de Oudejaarsconference heb ik het gevoel dat ik je al jaren ken. Op zoek naar die laag onder de snelheid van alle dag – dat wat blijft, de tijdgeest die langzaam transformeert. Dank je wel voor je prachtige voorstellingen.
Ach Laura, ik was, toen jij klein was en ook later toen je in Maastricht was, een vriendin van je grootmoeder, die je leven zo intensief volgde en daarvan verslag deed aan haar vriendinnen. Ik heb geen voorstelling van je gezien, maar volg je successen in de pers. Steeds denk ik weer: “Wat zou Aadje trots op haar kleindochter geweest zijn! Wat jammer dat ze deze grote successen niet meer heeft beleefd”
Een beetje raar, omdat dit zo in het openbaar te schrijven, maar ik weet niet, hoe je anders te bereiken.
Ga moedig voort
Lies
Beste Laura,
Ik heb veel voorstellingen van jou gezien; en vond ze allemaal bijzonder, maar ben er al weer veel van vergeten. Ik vroeg me af hoe dit komt en realiseer me dat ik bij jouw voorstellingen (een) plaatje(s)mis als kapstok voor mijn herinneringen (zoals in het Geheugenpaleis; Joshua Foer). De discipline uit ‘Wat nodig is’ probeer ik nu dus maar vast te houden…
Beste Laura,
Zou je gelegenheid en zin hebben een keer op te treden in de IJ-salon? We zouden graag een performance van je hebben op zaterdagmiddag 20 januari 2013, ja, tweeduizenddertien. De IJ-salon is een initiatief van de aanvoerder van de altviolen van het Concertgebouworkest in het Muziekgebouw aan ‘t IJ. De concerten worden goed bezocht. Mijn taak is het voor een dramatisch moment te zorgen in het concert, dat vaak belicht wordt door Gé Wegmans. Wij wilden jou vragen en toen bleek dat je al eerder door iuemand van het orkest was gestrikt. Ik ben zo opdringerig omdat ik, als je ja zegt, het graag in de seizoensfolder wil hebben. Zou je me willen bellen of mailen= alph@xs4all.nl of 06 51 45 40 45.Bij voorbaat dank voor de moeite, Een hartelijke groet van Carel Alphenaar
Niets wist ik over dit stuk, Wat nodig is, nu denk ik iets meer te weten, wat soms nodig is. Aanrader!
Ik heb genoten van “wat nodig is”. Heel erg mooi. Dank jullie wel.
Na de eerste voorstelling van Laura (was dat: Iemand moet het doen?) was ik geheel verkocht. Dat bleef zo na Sartre zegt sorry. Afgezet tegen deze hoge verwachting viel Wat nodig is mij een beetje tegen Voor mij als nuchtere bijna tachtigjarige had het een te hoog “je bent goed zoals je bent”-gehalte.
Maar…
Ik vond vanavond in Tilburg een geweldige voorstelling; ingetogen en rustgevend Nederlandstalig toneel, echt een unicum. Aanrader. Bedankt voor deze zeer prettige ontspannende ervaring vanavond. Ga zo door, Hans
Beste Laura (en Oscar),
Had jullie graag individueel een mailtje gestuurd, maar op deze manier komt het ook wel door.
Gisteren heb ik jullie samen in Frascati gezien. Het was alsof er twee spiegels op het podium stonden (en ik ben vast niet de enige die dit denkt). Ik ben nog nooit zo positief geconfronteerd als gisteren. Dank!
Loop nog steeds met een sereen gevoel in mijn lichaam en een lichte grijns op mijn gezicht.
Jullie zijn geweldig.
Dankjewel voor “Wat nodig is”.
Ik zou jullie alle drie wel mee naar huis willen nemen om elke avond weer deze voorstelling te kunnen zien, zo mooi vond ik het.
Groeten